Departament Stanu ogłosił coroczny raport o handlu ludźmi
17 czerwca 2009
![]() |
Rząd RP wspierał walkę z handlem ludźmi przeznaczając dodatkowe środku dla jedynego w kraju wyspecjalizowanego ośrodka opiekuńczego dla ofiar handlu ludźmi oraz poszerzając uprawnienia innych ośrodków i centrów interwencyjnych o świadczenie pomocy na rzecz ofiar tego procederu. Rząd współpracował z organizacjami pozarządowymi i międzynarodowymi na rzecz podniesienia w kraju i za granicą wiedzy o procederze handlu ludźmi, między innymi prowadząc ograniczone liczebnie kampanie uświadamiające na rzecz zmniejszenia popytu na usługi seksualne.
Kongres USA na mocy uchwalonej w 2000 r. Trafficking Victims Protection Acts (Ustawa o Ochronie Ofiar Handlu Ludźmi, wraz z przyjętymi poprawkami), nakłada na sekretarza stanu obowiązek przesłania corocznego raportu Kongresowi. Rząd USA w walce z handlem ludźmi wykorzystuje regulacje zawarte w TVPA oraz w Protokole o Zapobieganiu, Zwalczaniu oraz Karaniu za Handel Ludźmi, w Szczególności Kobietami i Dziećmi, który uzupełnia Konwencję ONZ Przeciwko Międzynarodowej Przestępczości Zorganizowanej (w skrócie zwany „Protokołem z Palermo”). TVPA i Protokół z Palermo definiuję przestępstwo handlu ludźmi jako nakłanianie do pracy bądź usług (również usług seksualnych) poprzez użycie siły, oszustwo bądź przymus stosowany w sposób otwarty lub na drodze manipulacji psychologicznej. Chociaż oba dokumenty poświęcają dużo uwagi procederowi wywożenia ofiar za granicę, to odnosząc się do ich wykorzystywania nie stosują wymogu wykazania, że ofiara zmieniła miejsce pobytu.
W ramach najnowszych poprawek do TVPA usunięto wymóg, w myśl którego raport miał obejmować tylko kraje, gdzie występuje „znacząca liczba” ofiar handlu ludźmi. Począwszy od tegorocznej edycji, raport obejmuje również państwa – z podziałem na trzy kategorie – uznane za kraj pochodzenia, tranzytowy bądź docelowy dla ofiar handlu ludźmi. Kraje spełniające „mimimalne standardy” określone w TVPA zaliczane są do „poziomu 1”. Do „poziomu 2” zaliczane są kraje, które nie w pełni spełniają minimalne standardy, ale podejmują znaczące działania w tej mierze. Grupę trzecią stanowią kraje, które nie spełniają minimalnych standardów ani nie podejmują stosownych działań. Kraje z tej grupy w następnym roku fiskalnym mogą podlegać ustawowym ograniczeniom w zakresie pomocy zagranicznej – z wyłączeniem pomocy humanitarnej i handlowej; w niektórych przypadkach mogą być podjęte decyzje o wycofaniu finansowania udziału przedstawicieli rządu bądź pracowników rządowych w programach wymiany edukacyjnej i kulturalnej.



